ನಮಗೆ ಎಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ?

ಕಗ್ಗಂಟಾಗಿ ಪರಣಮಿಸಿರುವ ರಾಜಕೀಯ  ಮತ್ತು ಧ್ರುವೀಕರಣದ ಸಂವಾದವೇ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿರುವ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ: ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ, ಮತ್ತು ಜಾತ್ಯತೀತವಾದ  ರಾಷ್ಟ್ರವಾದದ  ಭಾಷೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿದೆ? 

ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ತಮ್ಮ "ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ:  ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುವಿಕೆ ಏಕೆ?"  ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕ ಯೋಗೇಂದ್ರ  ಯಾದವ್ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು  ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ  ಏಕೀಕರಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬಲ್ಲ ಒಂದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾದ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಆವೃತ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಭರವಸೆಯ ಭಾಷೆ ವಿರುದ್ಧ ಭಯದ ಭಾಷೆ 

ವಿವಿಧ ರಾಜಕೀಯ ಬಣಗಳು ಹೇಗೆ ಸಂವಹನ ನಡೆಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿದೆ. ಗಣರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಬಯಸುವವರು ಮುಂದಿನದರ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳ  ನೋಡುವ ಭಾಷೆಯನ್ನು  ಬಳಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ  "ಭಾರತದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು" ರಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತ ಭಯ, ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ವಿನಾಶದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಸೂಕ್ತವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸವಾಲೇ  ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿರುವುದು. ಕೇವಲ ತಪ್ಪು ಏನು ಎಂದು ಟೀಕಿಸುವ ಬದಲು, " ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ  ಭಾರತದ"  ಪ್ರತಿಪಾದಕರು ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಭರವಸೆಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬೇಕು.

ನಾಗರಿಕತೆ ನದಿಯಾಗಿ

ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ನದಿಯ  ರೂಪಕವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನದಿಯು ಕಲ್ಲುಗಳು, ಮರಳು ಮತ್ತು ಭಗ್ನಾವಶೇಷಗಳೊಂದಿಗೆ ಶುದ್ಧ ನೀರನ್ನು ಒಯ್ಯುವಂತೆ, ನಾಗರಿಕತೆಯು ಸಹ ಸೌಂದರ್ಯದ ಜೊತೆ  ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಐತಿಹಾಸಿಕ ವೈಫಲ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವ ಬದಲು, ಹೊಸ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ರಚಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಅದರ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೇರೂರಿಸುವುದು

ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ  ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು.  75 ವರ್ಷಗಳಿಂದ, ಜಾತ್ಯತೀತತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಂತಹ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ "ನೈತಿಕ ಭಾಷೆ" ಯ ಭಾಗವಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಲೇಖಕರು ಸೂಚಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳು ಹೀಗಿವೆ:  

• ಜಾತ್ಯತೀತತೆಯನ್ನು ಸೌಹಾರ್ದತೆಯನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುವುದು.
• ಸಮಾಜವಾದವನ್ನು  ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ದಯೆಯ  ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಬಲಗೊಳ್ಳಿಸುವುದು.
• ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ  ಬೇರುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ  ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದು.

ಈ ಆದರ್ಶಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಾನೂನುಗಳಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿದಾಗ, ಅವು ಗಣರಾಜ್ಯದ ಅಂತರ್ಗತ   ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕತೆಯೆಂದರೆ  ಏಕರೂಪತೆಯಲ್ಲ 

ಧನಾತ್ಮಕವಾದ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತಹ  ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ನಾವು  ಮರುಪಡೆಯಬೇಕೇ  ಹೊರತು ' ಕೆಲವರನ್ನು ಹೊರಗಿಡುವ ' ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನಲ್ಲ ಎಂದು ಯಾದವ್ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.   ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಅಥವಾ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇರುವ "ಇತರರನ್ನು" ದ್ವೇಷಿಸುವ ಕೆಲವು  ಯುರೋಪಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ  ಮಾದರಿಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯು ಆಂತರಿಕ ಕಲಹಗಳನ್ನು ತಣಿಸುವುದರ ಮೇಲೆ ಗಮನಹರಿಸಬೇಕು.  ಹಿಂದಿಯೇತರ ಭಾಷಿಗರು ಅಥವಾ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶದ ನಿವಾಸಿಗಳ ಕಾಳಜಿಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ನಿಜವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಏಕತೆ ಕಂಡುಬರುವುದು ಏಕರೂಪತೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆಳವಾದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ.

ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳೊಂದಿಗೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಜಾತ್ಯತೀತತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವುದರ ವಿರುದ್ಧ  ಲೇಖನವು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ಭಾರತೀಯರು  ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು  ನೋಡುವುದೇ ಧರ್ಮದ  ಮಸೂರದ ಮೂಲಕ. ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯುವ ಬದಲು, ಧರ್ಮಾಂಧತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ನಾವು ಹುಡುಕಬೇಕು. ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಬಳಸುವಂತೆ ನಿಂದನೆಗೂ ಬಳಸಬಹುದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಧರ್ಮವು ಸಹ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಸಾಧನವಾಗುವ ಬದಲು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮರಸ್ಯಕ್ಕೆ  ಸಾಧನವಾಗಬಲ್ಲದು.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಕೇವಲ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಚಲಾಯಿಸುವ ಮತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು; ಇದು ಜನರ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ನಮ್ರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಸಹ ಆಗಿದೆ.